In to Out Swing

Co to jest huśtawka golfowa typu „od wejścia do wyjścia”?

Zamachnięcie golfowe „od środka do zewnątrz” opisuje główkę kija poruszającą się w chwili uderzenia od strony golfisty od linii docelowej w stronę przeciwną. Swing golfowy od wewnątrz, ścieżka swingu od wewnątrz do zewnątrz i ścieżka klubowa od wewnątrz do zewnątrz opisują ten sam podstawowy kierunek. Odniesieniem jest zamierzona linia docelowa, a nie kierunek, w którym wskazują twoje stopy.

Wyobraź sobie linię biegnącą przez piłkę w kierunku celu. W przypadku gracza praworęcznego ścieżka od wejścia do wyjścia przebiega na prawo od tej linii w momencie uderzenia. W przypadku gracza leworęcznego porusza się w lewo. Kij nadal porusza się po łuku: ten opis oddaje jego poziomy kierunek w momencie uderzenia, a nie wymóg wypychania go na zewnątrz podczas zamachu.

To rozróżnienie czyni praktykę bardziej użyteczną. Zamach odwrotny, który wygląda na zewnątrz, nie dowodzi, że uderzenie będzie od ataku do środka, a klub, który patrzy za ciebie, nie dowodzi czegoś przeciwnego. Jeśli to możliwe, korzystaj z pomiarów wpływu i traktuj wideo jako kontekst, a nie dokładny odczyt ścieżki. Dostosuj diagram, aby zobaczyć zmianę kierunku bez zmiany celu.

Od wejścia do wyjścia vs od zewnątrz do środka: kierunek to dopiero początek

Ścieżka z zewnątrz do środka przecina linię docelową po stronie golfisty. Neutralna ścieżka wskazuje wzdłuż celu w momencie uderzenia. Żadna z etykiet nie jest oceną jakości zamachu: golfiści mogą tworzyć przydatne uderzenia o różnych ścieżkach, gdy twarz, uderzenie i zamierzona linia startu współpracują ze sobą.

Swing od wejścia do wyjścia jest często kojarzony z remisem, a zamach od wyjścia do ataku z zanikiem. Skojarzenia te są niepełne. Ta sama ścieżka kija może towarzyszyć remisowi, zanikowi lub strzale z niewielką krzywizną. Aby zrozumieć różnicę, porównaj miejsce, w którym skierowana jest twarz, z kierunkiem przemieszczania się główki kija.

In-to-in opisuje szerszy łuk powracający do wewnątrz po uderzeniu; nie należy go mylić z odczytem uderzenia o zerowym stopniu. Płaszczyzna wahadłowa ponownie opisuje inną relację przestrzenną. Trzymanie tych terminów oddzielnie pomoże Ci wybrać właściwą lekcję, zamiast gonić za kilkoma niepowiązanymi zmianami.

Clubface, ścieżka klubu i lot piłki: przeczytaj relację

Kąt powierzchni to kierunek poziomy, w którym powierzchnia kija wskazuje w momencie uderzenia. Ścieżka kija to poziomy kierunek, w którym porusza się główka kija. Różnica twarzą w twarz to różnica: kąt lica kija minus ścieżka kija. Na przykład ścieżka +4° i ściana +2° dają -2° twarzą w twarz. Obydwa są skierowane na prawo od celu, ale twarz skierowana jest na lewo od ścieżki.

Przy kontakcie wyśrodkowanym ta ujemna różnica sugeruje krzywiznę w lewo. Dla praworęcznego golfisty jest to tendencja do remisu. Zmień ścianę na +6°, utrzymując ścieżkę na poziomie +4°, a różnica wyniesie +2°, co sugeruje krzywiznę w prawo. Dlatego twarz może być otwarta na cel, a jednocześnie zamknięta na ścieżkę.

Kierunek twarzy silnie wpływa na to, gdzie zaczyna się piłka, podczas gdy relacja twarzą do ścieżki pomaga wyjaśnić krzywiznę. Są to powiązane obserwacje, a nie pełne obliczenia lotu. Miejsce uderzenia, poddasze i inne warunki uderzenia również mają znaczenie. Złota krzywa poniżej ilustruje zależność bez przewidywania kąta startu, przenoszenia lub punktu lądowania.

Stopnie naukowe na ścieżce klubowej i golf dla leworęcznych

Narzędzie wykorzystuje stałą konwencję opartą na celu: kąty dodatnie skierowane są w prawo, kąty ujemne skierowane są w lewo. Zmiana ręki do gry nie odwraca tych znaków numerycznych. Zmienia znaczenie wnętrza i zewnętrza oraz to, czy krzywizna lewa czy prawa nazywa się remisem.

Dla gracza leworęcznego, -4° po ścieżce i -2° po twarzy dają +2° twarzą do ścieżki: podanie od środka do zewnątrz z tendencją do przyciągania w prawo przy kontakcie środkowym. Odbity przykład dla praworęcznych to ścieżka +4° z powierzchnią +2°. Aby je porównać, użyj selektora rąk do gry w głównym narzędziu.

Nie ma uniwersalnego idealnego numeru ścieżki. Przydatny cel treningowy zależy od planowanego strzału, twarzy, którą możesz oddać i wzorca kontaktu. Porównaj kilka strzałów z tego samego kija i celu. Pojedyncza atrakcyjna liczba może ukryć niespójną dostawę, a większa liczba na lewą stronę nie oznacza automatycznego postępu.

Jak ćwiczyć zamach na lewą stronę, korzystając z przydatnych informacji zwrotnych

Zacznij od jasnego celu i powtarzalnej konfiguracji. Połóż bezpiecznie punkt odniesienia na ziemi poza obszarem uderzenia, równolegle do linii celu. Zapisz krótką serię bazową z jednym kijem, zwracając uwagę na kierunek początkowy, krzywiznę i kontakt. Jeśli masz odpowiedni monitor startowy, podaj ścieżkę i kąt nachylenia.

Przed uderzeniem piłki ćwicz z odpowiednią prędkością. Celem jest zbadanie innego sposobu podawania przy zachowaniu równowagi i kontaktu, a nie wyciąganie rąk daleko na zewnątrz lub utrzymywanie otwartej twarzy. Najpierw zastosuj niewielką zmianę ruchu i krótki zamach. Jeśli sygnał pogarsza kontakt, zmniejsz zmianę i oceń ponownie.

Następnie naprzemiennie próbuj ze strzałem i porównaj małą grupę z wartością wyjściową. Miękki przedmiot umieszczony w bezpiecznej odległości od zamierzonej trasy główki kija może zapewnić wizualną bramę; unikaj sztywnych przeszkód w pobliżu uderzenia. Zachowaj ten sam cel i klub, abyś mógł sprawdzić, czy zmiana faktycznie pomogła.

Oceniaj sesję na podstawie kombinacji uderzenia, linii startu, krzywizny i powtarzalności. Jeśli nie potrafisz wyjaśnić, dlaczego piłka się zmieniła, wróć do pomiaru, zamiast dodawać kolejną wskazówkę. Wykwalifikowany trener może pomóc w powiązaniu tych obserwacji z Twoim ruchem. Użyj elementów sterujących sceną, aby przejść przez sekwencję ćwiczeń.

Nadal kroisz, popychasz lub zaczepiasz ścieżką od wejścia do wyjścia?

Jeśli przesuniesz się od wewnątrz do zewnątrz, ale nadal będziesz ciąć, najpierw porównaj twarz ze ścieżką. W przypadku praworęcznego golfisty twarz znajdująca się dalej na prawo niż ścieżka może spowodować skrzywienie w prawo, mimo że kij porusza się na zewnątrz. Zmiana ścieżki bardziej w prawo bez zrozumienia sposobu dostarczania twarzy może stworzyć inny problem.

Pchnięcie to obserwacja kierunku początkowego. Jeśli twarz i ścieżka są skierowane w prawo z niewielką różnicą między nimi, praworęczny gracz może zobaczyć stosunkowo prosty strzał rozpoczynający się w prawo. Hak opisuje silniejszą krzywiznę w lewo; ściana znajdująca się zasadniczo na lewo od ścieżki może mieć swój udział, ale same dwa kąty nie są w stanie określić ilościowo jej nasilenia.

Sprawdź także miejsce uderzenia, zwłaszcza z kierowcą. Uderzenie niecentryczne może zmienić krzywiznę, więc wynik lotu piłki, który wydaje się zaprzeczać tym dwóm liczbom, zasługuje na sprawdzenie kontaktu. Rejestruj powtarzające się chybienia i korzystaj z odpowiedniego przewodnika rozwiązywania problemów, zamiast traktować każdy słaby strzał jako błąd ścieżki.

Kierowca i żelazka: połącz ścieżkę z kontaktem

Definicja ścieżki kija jest taka sama w przypadku kierowcy i żelazka, ale zadanie uderzenia jest inne. Strzał kierowcy tee i żelazo z murawy nie powinny być oceniane wyłącznie na podstawie poziomej ścieżki. Pozycja piłki, miejsce uderzenia i pionowe podanie zapewniają dodatkowy kontekst.

W przypadku ironów sprawdź, czy kij dotrze do piłki przed ziemią po normalnym uderzeniu z pozycji na torze wodnym. Wczesne uderzenie w murawę to problem związany z niskim punktem i kontaktem; nie można go zdiagnozować na podstawie samego odczytu od wewnątrz. W przypadku kierowcy sprawdź, gdzie piłka styka się z twarzą, zanim wyciągniesz wnioski na podstawie krzywizny.

Trzymaj osobne notatki dla każdego klubu, zamiast pożyczać jeden idealny numer na całą torbę. Kiedy zmieniasz klub, ustal nowy punkt odniesienia. Połączone przewodniki po sterownikach, żelazkach i kontaktach rozszerzają tę stronę główną o praktyczne tematy, nie zakładając, że jeden ruch rozwiąże każdy błąd.

Co oblicza to narzędzie ścieżki wahadłowej

Wprowadź zmierzone kąty lub skorzystaj z wyraźnie oznaczonych przykładów. Narzędzie odejmuje ścieżkę od kąta powierzchni i wyświetla tendencję kierunkową dla kontaktu środkowego. Nie rejestruje Twojego zamachu, nie analizuje wideo ani nie oblicza dystansu. Kąty SVG zostały celowo powiększone, tak aby widoczne były niewielkie różnice.

Zerowy wynik „twarzą w twarz” oznacza, że ​​dwa wprowadzone kierunki są zgodne. Nie oznacza to, że piłka jest wycelowana w cel: twarz +4° i ścieżka +4° nadal skierowane są w prawo. Różnica różna od zera nie określa dokładnej krzywej w jardach. Użyj wizualizacji jako pomocy w nauce obok rzeczywistych obserwacji ujęć.

Zapisuj razem dane jednego uderzenia: cel, kij, kąt lica, tor, miejsce kontaktu, kierunek startu i krzywiznę lotu. Wyjaśniają więcej niż pojedynczy wynik toru. Bez zmierzonych kątów korzystaj z przykładów do nauki, oddzielając je od rzeczywistych obserwacji.

Wybierz kolejny krok na podstawie obserwacji. Dla kierunku porównaj tor od wewnątrz na zewnątrz i odwrotny. Dla krzywizny sprawdź relację lica do toru oraz kontakt. Jeśli iron trafia najpierw w ziemię, sprawdź początek kontaktu z murawą. Jedno pytanie ułatwia porównanie prób.